Ik voelde de afgelopen week minder plezier in mijn werk als bureaucoordinator bij het leukste stedenbouwkundig bureau van Nederland ;-). De werkzaamheden die ik daar doe zijn zeer afwisselend, maar niet altijd even uitdagend. Dat vind ik meestal prima, omdat ik heel goed weet dat het niet gaat om de taken die ik daar doe.

Voor mij is het vanaf het begin duidelijk dat ik daar ben om het licht te brengen. Ik zie en voel wat er speelt, ik ben liefdevol en vol vertrouwen in mijn benadering en ik ben de positieve rots in de branding. En daarnaast doe ik wat er nodig is aan ondersteunende taken. En dat lukte me heel goed, tot vorige week. Ik was moe als ik thuis kwam en ik kon niet meer loskomen van al die dingetjes die nog moesten.

Er werden dingen aan me gevraagd waar ik het diep van binnen niet mee eens was. In plaats van dat te voelen en toe te laten, stapte ik er overheen. Sterker nog, ik deed niet wat er gevraagd werd én ik ging mezelf op mijn kop geven dat ik het nog niet had gedaan. Maar daaronder zat dus het verzet. Afgelopen maandag zette een collega me daar op stil en kon ik er doorheen zien. En voelen wat er nu werkelijk was, want dat is wat ik aan het leren ben: me uitspreken in plaats van inslikken.

Door niet te voelen en er overheen te stappen, ging ik uit de verbinding. Uit de verbinding met mezelf en met mijn helpers. Ik herkende waar ik opeens was, afgesloten en hard aan het werk en zo in mijn eentje. Toen ik het kon toelaten, was er opluchting en daarna weer zoveel ruimte in mijn buik en in mijn lijf. Een paar diepe zuchten later was ik er weer. Oja, zo voel ik me graag.

Het mooie is dat door mijn innerlijke verzet te voelen en er te laten zijn, loste het op. Daardoor kon ik de volgende ochtend met een collega met heel veel lichtheid en vertrouwen beginnen aan waar ik eerst niet in geloofde. En was er ’s middags al het eerste zichtbare resultaat van onze acties. Heerlijk als het dan weer zo gaat stromen! Ik kon zo dankbaar zijn voor mijn lichaam dat mij liet voelen wat er niet klopte. Als ik blijf voelen wat er in mijn buik is, dan leef ik het mooist denkbare leven.