De afgelopen dagen zijn we druk geweest met het fotoalbum van onze droomreis naar Amerika. En wat was het leuk om al die foto’s weer te zien! We hebben zoveel beleefd en gezien daar, ongelooflijk. En ik vond het ook best confronterend. Er zijn een aantal foto’s waarvan ik nog precies weet dat ze genomen werden. En ik weet hoe ontspannen ik me daar toen voelde. Zo vol leven en op weg naar het onbekende!

Nu zijn we dan een paar maanden verder en ik voel die ontspanning heel soms nog. Maar vaker niet en ik merk dat het leven van alledag me dan weer gas doet terugnemen. Alsof op vakantie zijn iets heel anders is dan gewoon thuis zijn. En een deel van mij verzet zich daar enorm tegen! Ik weet dat heel veel mensen zo hun leven leiden, levend van vakantie naar vakantie en van weekend naar weekend. Maar dat is toch echt niet hoe ik wil leven!

Ik schrok me dus een hoedje en ging direct bij mezelf te rade. Wat gebeurt hier? Wat maakt dat ik me moe voel en een beetje bedrukt? Dat ik af en toe loop te snauwen tegen mijn kat die niets anders doet dan gewoon ‘zijn’? Dan kom ik al snel uit bij mijn wil om alles te controleren. Ik ben niet zo blij, want het loopt niet zoals ik wil. En ik ben ongeduldig, want het gaat me allemaal veel te langzaam.

Nu kijk ik naar een foto die is genomen in Zion NP en ik herinner me weer hoe enorm aangesloten ik me toen voelde. Aangesloten op alles eigenlijk. Op mezelf, op het leven, op voelen wat ik te doen heb, op mijn zielsmissie en dat was wat me echt zo gelukkig maakte. Ik voelde alle ruimte om na te denken over nieuwe trainingen en ze ook weer te laten schieten. Ik hoefde daar even helemaal niets, ik mocht genieten van waar ik op dat moment was. En nu, nu leg ik overal druk op. Het moet direct goed zijn, ik moet er van kunnen leven, ik moet nieuwe producten bedenken en direct lanceren. Ik moet zoveel!

Dus, de grote vraag: hoe kom ik weer terug in die staat van zijn? Terwijl ik niet op vakantie ben. Want daar is helemaal geen vakantie voor nodig. Dat kan ook gewoon terwijl ik hier ben. Wat ik te doen heb, is me steeds bewust zijn van de druk die ik mezelf opleg. En deze dan liefdevol bedanken voor de waarschuwing, maar ook vertellen dat ik niet ga luisteren. Het is mijn ego dat me steeds dit soort dingen voor de voeten gooit en daardoor ga ik weg bij mijn afgestemde staat van zijn. Door me weer aan te sluiten op de stroom, voel ik dat alles gebeurt met een reden en op de juiste tijd. Dan voel ik de rust weer terugkeren en kan ik weer wat dieper ademen. Hallo rust in mijn lijf en hallo prachtige wereld! Wat mag ik vandaag doen om te dienen?

Don’t wait for everything to be perfect

Before you decide to enjoy your life

– Joyce Meijer


< terug naar wie ben ik  |  of maak een afspraak >